Luchtvochtigheid nader verklaard
We hebben allemaal wel eens gehoord van de term luchtvochtigheid, oftewel relatieve vochtigheid (afgekort RV). De luchtvochtigheid geeft aan hoeveel waterdamp in de lucht aanwezig is ten opzichte van de hoeveelheid waterdamp dat bij de heersende omstandigheden maximaal in de lucht aanwezig kan zijn. De capaciteit van lucht om vocht te bevatten is mede afhankelijk van de temperatuur van de lucht. Bij een luchtvochtigheid van 100% noemt men de lucht verzadigd met waterdamp. Op dat moment bevat lucht de maximale hoeveelheid vocht. Gezonde binnenlucht heeft een luchtvochtigheid tussen 40 en 60 %. Dit wil zeggen dat de lucht 40 – 60% vocht bevat ten opzichte van de hoeveelheid vocht dat lucht maximaal kan bevatten bij dezelfde temperatuur in de ruimte.
Voor het verkrijgen van een gezond binnenklimaat is de relatieve vochtigheid van groot belang. Bij zeer droge luchtomstandigheden is de luchtvochtigheid lager dan 40%. Vochtwaarden van 20% en lager zijn zelfs mogelijk. Indien lucht zó weinig vocht bevat, heeft dit veel nadelige invloeden op enerzijds de gezondheid en anderzijds de materialen in huis. Brandende ogen, neusklachten, keelpijn, hoofdpijn en vermoeidheid zijn vaak gehoorde klachten als gevolg van een te lage luchtvochtigheid. Opkomende vloeren, scheuren in wanden en meubelen zijn onder andere de effecten van een te lage luchtvochtigheid op de materialen in huis.
Omgekeerd geldt dat een te hoge luchtvochtigheid eveneens nadelige effecten veroorzaakt. Door een te hoog vochtgehalte in de lucht kan men ook gezondheidsklachten krijgen. Deze gezondheidsklachten worden dan veroorzaakt door schimmelgroei. Schimmels groeien immers veelvuldig boven de “schimmelgrens” van 65% luchtvochtigheid. Veel bewoners van woningen in vochtige gebieden kampen met gezondheidsproblemen ten gevolge van een te hoge luchtvochtigheid. In huizen zijn de gevolgen van een te hoog vochtgehalte in de lucht zichtbaar door het ontstaan van vochtplekken, schimmelvorming, loslatend behang en verkleuringen van materialen.
In buitenlucht bestaat een verband tussen de relatieve luchtvochtigheid en de weersomstandigheden. Weersomstandigheden met regen, mist en nevel geven hoge waarden voor de luchtvochtigheid op de vochtmeter, ofwel hygrometer. Ook de lokatie waar men zich bevindt is van invloed op de heersende luchtvochtigheid. In bosrijke omgevingen, aan zee of bij andere waterrijke gebieden is de luchtvochtigheid altijd hoger dan op andere plaatsen.
Met name tijdens vorstperioden worden zeer lage waarden voor de luchtvochtigheid gemeten. Koude lucht kan namelijk aanzienlijk minder vocht bevatten dan warme lucht. De hoeveelheid vocht in de lucht tijdens een winterperiode is daarom lager als bij hoge temperaturen in de zomer. Klachten als traanogen, gesprongen lippen, neusklachten, hoofdpijn en huidklachten door een te lage luchtvochtigheid in de winter zijn bij ons allemaal bekend. Tijdens de winterperiode beïnvloeden we zelf ook de luchtvochtigheid op nadelige wijze. Door het gebruik van de centrale verwarming of houtkachel daalt de luchtvochtigheid in huis aanzienlijk. Enerzijds kan men denken: ik verhoog toch de temperatuur in huis waardoor de lucht meer vocht kan bevatten? Hierdoor stijgt toch de luchtvochtigheid? Dit klopt, maar alleen als men zelf vocht in de lucht verspreid. De verwarmde ruimte wordt door ventilatie gevoed door buitenlucht dat aanzienlijk minder vocht bevat tijdens vorstperioden. Indien geen vocht aan de lucht wordt toegevoegd zal de luchtvochtigheid niet stijgen. Voor het verkijgen van een gezond binnenklimaat moet men tijdens vorstperioden de natuur dus een handje helpen door het toevoegen van vocht aan de lucht in huis. Luchtbevochtigers zijn speciaal ontworpen voor een effectieve, hygiënische bevochtiging van de binnenlucht.
Een groot deel van het jaar moet men in vochtige omgevingen de natuur juist een handje helpen om vocht uit de lucht af te voeren. Indien men een te hoge luchtvochtigheid in huis meet gaat men er vaak vanuit dat door voldoende ventileren het overtollige vocht door de buitenlucht wordt afgevoerd. Dit is een onjuiste veronderstelling omdat in vochtige gebieden de buitenlucht al een zeer hoge luchtvochtigheid bezit. Deze vochtige buitenlucht kan niet meer vocht opnemen omdat deze bijna verzadigd is. Er zal zich een evenwicht in vocht instellen tussen binnen- en buitenlucht. Het overschot aan vocht in huis wordt dus niet afgevoerd en vochtproblemen kunnen daardoor ontstaan of zich handhaven.
Ondanks een hoge luchtvochtigheid kan men toch ontvochtiging verkrijgen door het gebruik van een luchtontvochtiger. Op zeer effectieve wijze verwijderen luchtontvochtigers enkele liters vocht tot tientallen liters vocht per dag uit de ruimte. Vochtproblemen behoren hierdoor definitief tot het verleden.
:
